De Kokkies

In de volksbuurt Het Eiland is het niet altijd fijn. Het zit er vol met Kokkies. En Kokkies zijn luidruchtig, ruziemakers en bovendien doen ze 'het' massaal op straat...

Veel andersgezinden wonen er dan ook nog niet op Het Eiland. Daar zorgen de Kokkies wel voor. Een paar (dove?) ganzen en aan de rand van de buurt komen wel wat Scholeksters vertier zoeken. Niemand durft midden in de buurt neer te strijken met z'n gezin want dan krijg je de Kokkies op bezoek..

Maar zoals zo vaak met volkse types is het erg leuk  om er van een afstandje naar te kijken. Gelukkig staat er naast de kokkiekolonie in de Starrevaartsplas een luxe vogelkijkhut. En daar kun je zelfs als het stormt recht in de volksbuurt kijken.

Koloniebroeders zijn grappig, omdat ze een uitgebreid sociaal leven hebben. Met een beetje fantasie zie je allerlei overeenkomsten tussen hen en ons.. En eigenlijk hoef je dan echt niet naar Albatrossen of Pinguins te kijken. Deze oerhollandse volkse kokmeeuwen zijn in de broedtijd prachtige vogels! Als ze volwassen zijn tenminste, die pubers (zonder respect voor de ouderen, zoals je hiernaaast ziet) hebben nog een erg rommelig pak.

Oehoe

Voor foto- en onderzoekswerk heb ik veel contact met staatsbosbeheer. Zo was ik  vorige week even in een regiokantoor om een vleermuisonderzoek te bespreken. Tussen de regels door hoor je dan welk enorm effect de bezuinigingen van onze regering op 'linkse hobbies' heeft. Staatsbosbeheer moet gebieden verkopen, winst maken (??). Er heerst onrust en vooral jonge boswachters kiezen voor een andere baan. En de minister? Die zoekt naar mazen in de gemaakte Europese afspraken, zodat NL minder natuur 'hoeft'. Het ging net iets beter met de Nederlandse biodiversiteit -voor mijn gevoel- en dat gaat weer het putje in als dit kabinet het lang uithoudt.

Voor het eerst ben ik echt blij met de EU, die Nederland aan zijn gemaakte afspraken houdt op het gebied van natuur. En daar komt het bruggetje naar deze foto's van de Europese oehoe, eigendom van een boswachter. Ik kon even een paar portretten maken van dit prachtige beest, een mannetje van 2 jaar. Heel indrukwekkend om zo'n rover van zo dichtbij te kunnen zien.

En nu maar hopen dat de EU een even scherpe blik op Nederland blijft houden, zodat we niet alleen maar wat eilandjes natuur overhouden in een zee van bedrijventerreinen en snelwegen.

a forest

Het nadeel van een gemengd bedrijf zoals het mijne is dat er perioden zijn dat de 'harde' projecten zoals visonderzoeken en vogelonderzoeken veel tijd vragen. Fijn om onder druk te werken, maar ik merk dat creatief fotograferen er in die perioden wat bij in schiet. Gelukkig kon ik vorig weekend even met een vriend naar het Sauerland om te sneeuwwandelen en te kamperen (ja ook in de sneeuw, niet iedereen houdt ervan...).

De tent werd gewoon in het bos opgezet en vervolgens ben ik in de schemering eens gaan experimenteren met flitstechnieken. Door een lange sluitertijd, bewegen van de camera en inflitsen van onderwerpen kun je namelijk aardig abstracte foto's maken. Een beetje twee foto's over elkaar, eigenlijk. Ik ben benieuwd of Jeroen dit voor ogen had toen hij de cursus gaf, maar het zijn de eerste resultaten van een soort foto's die ik in mijn hoofd al veel langer wilde maken; lekker abstract, misschien wel een beetje spooky. Vandaar ook de titel van deze Blog, A forest. Een nummer van The Cure, waar ik vroeger veel naar luisterde en waar ik aan moet denken bij deze foto's.

Slob

's Zomers zie ik ze alleen vanuit de verte, vaak door de telescoop: een opvliegend slobeendenpaar dat er maar alvast vandoor gaat als ik nog honderden meters ver weg ben. Legaal uiteraard, meestal om weidevogeltellingen uit te voeren.

Maar: lang leve de winter, waarin de vogels veel minder schuw zijn! Ik riep het al eerder en ik weet zeker dat de vogels het niet met mij eens zijn.. In een groot wak grenzend aan een weiland verzamelen zich elk jaar vele honderden smienten en nu ook krakeenden: ik had er eigenlijk nog nooit zoveel bij mekaar gezien. Veel minder groot in aantal en nog steeds schuw: de prachtige slobeend. Je ziet veel foto's van zwemmende slobeenden en dan zien ze er maar een beetje gek uit met die enorme snavel. Maar vliegend zijn ze prachtig gestroomlijnd en blijken ze ook nog eens (zoals meer eenden) mooie gekleurde vleugels te hebben.

Vandaar deze ode aan de slob, in een lekker grijs hollandse wintersetting. O en natuurlijk: iedereen een heel fijn 2011!!

Respect

Rijdend met het fototoestel met telelens op de bijrijderstoel is er zo in de winter heel wat moois te fotograferen. Je auto fungeert als verwarmde kijkhut en vogels zijn door de kou en voedselschaartste gedwongen hun schuwheid te verminderen. Vooral bij wakken is vaak veel moois te vinden, maar ook in het weiland zijn veel vogels te zien.

Allemaal met die kale dunne pootjes in die koude sneeuw... Dat doe ik ze toch niet graag na (hoewel ik wel graag in de sneeuw kampeer). Vogels kunnen dat doordat in de poten alleen maar pezen zitten. Die werken alleen maar als trektouwtje voor de spieren en hebben maar weinig warmte nodig. Via een soort warmtebypass waar de 'poot-ader' eerst warmte afgeeft aan een ader die in het lijf blijft voorkomt de vogel dat hij teveel warmte verliest via de poten. Vogels hebben dus zeker wel koude poten maar hebben daar minder last van als wij.

Alle respect dus, ook voor deze Knobbelzwaan die door de kop onder de vleugels te stoppen het warmteverlies via de snavel probeert te voorkomen en daarmee een sierlijk hoopje krullen wordt...

Drinkstoep!

Een woord dat maar bij weinigen bekend is. Bekender is 'veedrenkplaats'. Niet direct een natuurfoto, maar door de kou en mist toch een sfeervolle plaat. Ik heb hem genomen als illustratie bij een persberichtje over een van mijn projecten (nu nog te vinden op http://www.zoeterwoude.nl/).

In het project zijn (onder mijn directievoering) door Zoeterwoude natuurvriendelijke oevers aangelegd en ook de buur-agrariër heeft natuurvriendelijke oevers aangelegd. Om te voorkomen dat de koeien vervolgens te vaak door de natuurlijke oevers stampen hebben we drinkstoepen laten aanleggen, waar het voor de koeien prettig moet zijn om uit de sloot te drinken. Een postitieve stimulans in plaats van een lomp hek dus. Het is frappant hoe weinig info er te vinden is over deze drenkplaatsen; er moeten er toch een heel stel zijn in Nederland.

Holland goes extreme

Heftige titel, maar vergeleken met de normale omstandigheden waren de Katwijkse duinen afgelopen zaterdag zeker wel extreem! Helemaal als je bedenkt dat in de zomer de temperaturen hier aan de grond kunnen oplopen tot meer dan 50 graden.

Veel sneeuw en een harde wind zorgden voor kniediepe sneeuw overdekt met stuifzand, zandhellingen hard als steen en overal rondvliegende sneeuw met zand. Lekker voor je camera, ik heb maar niet van lens gewisseld.. Bijkomend nadeel is dat alle foto's vol vlekken zaten van het zand wat op de lens plakte en het dus heel lang duurt voor de foto's een beetje toonbaar zijn.

Het leverde wel prachtige beelden op, vooral met de steeds donkerder wordende sneeuwluchten. Op de onderste zijn konijnensporen te zien, die door het zand in negatief lijken te zijn vastgelegd. En dat zwarte 'vlekje' daar net links boven het midden in de eerste foto? Een konijnenkeutel...